top of page

Rafelrander Nancy Hoffmann

Bijgewerkt op: 10 jan.

Rafelranders: Wie zijn degenen die het al anders doen? Die het onmogelijke mogelijk

maken? Die bouwen, hervertellen en durven te experimenteren, ook al weten ze soms

het antwoord nog niet. Vaak tref je deze mensen op de rafelranden van een stad of

gemeenschap. We zoeken deze mensen op en vragen ze het hemd van het lijf, totdat

het rafelt.

----------------------------------------------------------------------------


Deze keer spreken we Nancy Hoffmann, oprichter van Stichting CAN (Creative Action Now)

een clan van ruim 120 jongeren in Rotterdams’s grootste deelgebied Delfshaven. Stichting

CAN werd opgericht om kunst, wetenschap en ondernemerschap in te zetten voor

kantelprocessen in de wijken waarbinnen jongeren centraal staan. CAN geeft de jongeren

het heft in eigen handen om veranderingen zelf vorm te geven.


Nancy valt op met haar enorme bos haar en sprankelende ogen. Ze is in

iedereen geïnteresseerd en laat al snel blijken dat ze vanuit haar idealen leeft. Een ideale

Rafelrander, leek ons, en we nodigden haar daarom uit voor een interview. Laat je inspireren

door Nancy en lees hier over haar levensloop en werkwijze.


Pionieren

Nancy heeft haar hele leven gewijd aan pionieren zegt ze zelf.

"Het lukt me denk ik toch niet om in dat systeem te stappen om daar van binnenuit dingen te veranderen, dat gaat geen match worden"

Nancy wil gewoon de wereld veranderen. En doet dit met tomeloze energie en

daadkracht. Ze zet zich in voor mensen in een achterstandspositie en is niet bang daarbij

tegen heilige huisjes te trappen: “we moeten niet doen alsof het allemaal wel goed is zo, en

dat iedereen die er niet in past, zelf niet klopt. Alles kan altijd beter, anders.”


Gewoon het gesprek aan gaan

Stichting CAN ontstond omdat ze werd gevraagd om mee te doen aan een kunstplatform in

Spangen (Rotterdam). Een gewaardeerde experimenteerruimte voor kunstenaars die

bekend was in de kunstwereld maar absoluut onbekend voor de mensen uit de wijk waar het

zich gevestigd had. Ze vroegen Nancy's hulp om de mensen uit de wijk er meer bij te

betrekken.


Het eerste wat Nancy deed was op het plein gaan zitten. Ze ging gewoon in gesprek met de

buurtbewoners en luisterde naar wat zij zelf graag wilden. Na 3 maanden had ze een groep

van 25 jongeren uit de wijk die mee wilden doen. Veelal jongeren die voorheen werden

gezien als overlast veroorzakers in de wijk.


Eén van de jongens die al gauw veel betrokken raakte was Randy, rapper en voormalig

bendelid, die haar hielp om in contact te komen met het talent uit de wijk. Randy

vertegenwoordigde de jongeren uit de buurt die het gevoel hadden dat de wijk van ze was

afgepakt. Jongeren met veel talent die gestigmatiseerd werden en die onbekend waren met

de paden die ze konden bewandelen om iets te gaan doen met al hun talent. Paden naar

samenwerkingen en subsidies die niet bekend zijn in hun eigen leefomgeving.

"Als je niet die zeven vinkjes hebt, dan weet je zulke dingen gewoonweg niet. Maar het sociaal kapitaal is immens in deze wijken”.

Luisteren en kansen bieden

Nancy ontdekte dat de jongeren veel in hun mars hadden en besloot om haar stichting ter

beschikking te stellen. Deze stichting was van oorsprong bedoeld om samen met Jan Rotmans de Kunst te Kantelen. De doelstellingen van deze (inmiddels inactieve) stichting bleken perfect te passen bij de doelstellingen van dit nieuwe project in de wijk.


Nancy organiseerde een barbecue en hielp de jongeren om zich te organiseren. De

jongeren richtten zelf een masterclass op genaamd Goaldiggers gericht op het delen van

dromen, stellen van doelen en het samenwerken met gelijkgestemden. Gaandeweg kwamen

er meerdere initiatieven los en organiseerde Nancy samen met trainer Maarten van De

Nieuwe Attitude scholing voor de jongeren op het gebied van coaching zodat ze zelf meer

workshops konden geven. Nancy biedt de jongeren alles wat ze nodig hebben:

businesscoaches, samenwerkingspartners en podium.


Hulp verlenen

Nancy kwam via de jongeren in contact met de leefomstandigheden van de jongeren die

vaak schrijnend zijn. Regelmatig werd ze gebeld door jongeren met een hulpvraag. Naast

pionier werd ze op die manier ook hulpverlener. Eén van de oplossingen hiervoor is volgens

Nancy kunst: een letterlijke uitlaatklep en manier om te kunnen uiten wat er innerlijk speelt.

Misschien niet altijd museumwaardig maar het is absoluut kunst dat een verhaal kan vertellen. Maar Nancy biedt meer. Ze luistert écht en daagt zichzelf telkens uit om over haar eigen vooroordelen te stappen. Ze weet, mede vanuit haar eigen jeugd, dat de schuld niet zo

makkelijk bij de jongere te leggen is. Iets wat veel mensen, die zelf zijn opgegroeid in

een veilige omgeving vol kansen en mogelijkheden, niet altijd makkelijk begrijpen waardoor

misverstanden ontstaan.


Er wordt heel veel geklaagd over de jeugd. Maar, ik zie dat veel hulpinstanties niet het werk doen wat er gedaan moet worden. Namelijk de concentratie en de rust hebben om te luisteren naar wat jongeren echt nodig hebben.

Een lastige jeugd

Nancy's eigen jeugd was niet gemakkelijk. "Mijn verrotte leven kwam vooral voort omdat ik

opgroeide in een omgeving die ik totaal niet begreep. Iedereen om me heen liep van het pad

af en ik was het kind van de rekening. Toen dacht ik: "Hoe kan dat toch?" Dat kunnen toch

niet allemaal slechte mensen zijn? Ik probeerde dat te begrijpen en dat heeft me ook

geholpen om er mee om te gaan. Pas later kwam mijn persoonlijke verdriet daarover."

Op dit moment ervaart Nancy nog wel eens onbegrip vanuit haar eigen omgeving. "Wat is

die Nancy allemaal aan het doen? Ze werkt toch in de kunst?" Voor Nancy zelf is het

allemaal heel duidelijk wat ze doet en waarom. Maar voor haar omgeving niet altijd. Een pijn

die we vaker zien en horen bij Rafelranders. "Ik had een comfortabele positie in de

kunstwereld." Voor buitenstaanders lijkt het misschien volkomen richtingloos en vooral carrère technisch niet slim. Mede daarom schrijft ze nu een boek. Om te laten zien wat ze

de afgelopen jaren heeft ervaren en geleerd.


Hoe gaat het nu? Tijd voor zelfzorg

Op het moment dat ik Nancy spreek, staat ze zelf op een kantelpunt. Ze heeft net besloten

om te stoppen met CAN en heeft fantastische opvolgers gevonden: de jongeren binnen de CAN clan nemen het nu over. En dat is zoals het hoort. Na al die jaren pionieren zoekt ze nu wat meer berusting. Even tijd voor haarzelf. Ze is 50 jaar en voelt dat de afstand met jongeren begint te groeien. Ze heeft jaren achter ze gestaan, talenten geholpen tot bloei te komen, projecten opgericht en gesteund die jongeren zelf

empoweren. Daarnaast wil ze de groei van CAN niet in de weg staan, “Als je niet

oppast word je zelf de gatekeeper, zonder dat je dat wilt en geheel tegen je eigen

overtuigingen in”. Er is nu voldoende eigen kracht bij CAN om zonder haar verder te gaan en

dit is altijd haar doel geweest.


Tot slot

Nancy is een enorme verbinder en laat ons zien wat de kracht daarvan is. Ze leert ons om

altijd onze oordelen te blijven bevragen en om met een open blik te blijven kijken naar de

mensen om je heen. Al gauw ontdekken we gelijkenissen met onszelf als Kabold, maar ook met het levensverhaal van de vorige rafelrander, Eva de Klerk. Zij groeide op in kraakpanden en had door omstandigheden een jeugd waardoor ze pas laat ging studeren. Ook Nancy wordt gedreven door onrecht en ongelijkheid en vergeet soms daarin voor zichzelf te zorgen. Maar Nancy heeft een enorme slagkracht en maakt daarmee het onmogelijke mogelijk.


Wil je met Nancy samenwerken? http://www.nancyhoffmann.nl/contact/


Boekentips van Nancy

Tijdens ons interview kwam Nancy steeds met boekentips en het leek ons een leuk idee om haar te vragen een boekenlijstje te maken. Dus bij deze!

1. Omarm de Chaos - Jan Rotmans 2. Socrates op Sneakers - Elke Wiss 3. Holding Space - Aminata Cairo 4. Palaces for the People - Eric Klinenberg 5. Gentrifier - van o.a. Marc Lamont Hill 6. De Fontein - Els van Steijn


15 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven
bottom of page